NOTA KONGREGACJI NAUKI WIARY O ORDYNARIATACH PERSONALNYCH DLA ANGLIKANÓW WSTĘPUJĄCYCH DO KOŚCIOŁA KATOLICKIEGO
W związku z przygotowywaniem Konstytucji Apostolskiej Kościół Katolicki odpowiada na wiele próśb, które zostały przedłożone Stolicy Świętej przez grupy duchowieństwa anglikańskiego i wiernych w różnych częściach świata, którzy pragną wejść w pełną, widzialną jedność (komunię) [z Kościołem Katolickim].
W tej Konstytucji Apostolskiej Ojciec Święty wprowadził struktury kanoniczne, które przewidują odnowienie jedności [z Kościołem Katolickim] całych wspólnot poprzez ustanowienie ordynariatów personalnych, które pozwolą byłym anglikanom wejść w pełną jedność (komunię) z Kościołem Katolickim z jednoczesnym zachowaniem elementów charakterystycznych dla duchowości anglikańskiej i spuścizny liturgicznej. W ramach porozumienia zawartego w Konstytucji Apostolskiej, nadzór duszpasterski i kierownictwo będzie realizowane dla grup byłych anglikanów poprzez ordynariaty personalne, których ordynariusze zwykle będą ustanawiani spośród byłych duchownych anglikańskich.
Przyszła Konstytucja Apostolska dostarcza rozsądną i wręcz konieczną odpowiedź na światowe zjawisko poprzez zaoferowanie szczególnego modelu kanonicznego dla Kościoła powszechnego, który da się dostosować do różnorakich sytuacji lokalnych i jest godziwy dla byłych anglikanów w jego powszechnym zastosowaniu. [Konstytucja Apostolska] przewiduje święcenia kapłańskie dla żonatych byłych duchownych anglikańskich. Historyczne i ekumeniczne przyczyny wykluczają wyświęcanie żonatych mężczyzn na biskupów zarówno w Kościele Katolickim, jak i w Kościołach Prawosławnych. Dlatego Konstytucja wymaga, aby ordynariuszem mógł być albo kapłan, albo nieżonaty biskup. Seminarzyści należący do ordynariatu mają być przygotowywani [do święceń] przy innych katolickich seminariach, chociaż ordynariat może ustanowić dom formacji ukierunkowany na partykularne potrzeby formacyjne spuścizny anglikańskiej. W ten sposób Konstytucja Apostolska poszukuje równowagi – z jednej strony, troski zachowania godności liturgii anglikańskiej i spuścizny duchowej, z drugiej strony, troski o to, aby grupy te i ich duchowieństwo było zintegrowane z Kościołem Katolickim.
Kardynał William Levada, Prefekt Kongregacji Nauki Wiary, który przygotował to postanowienie, powiedział: „Próbowaliśmy wyjść naprzeciw prośbom o pełną jedność (komunię), o którą proszą nas anglikanie z różnych części świata w ostatnich latach, [aby ta jedność dokonała się] w sposób jednolity i godziwy. Dzięki tej propozycji Kościół pragnie odpowiedzieć na uzasadnione dążenia tych grup anglikańskich do pełnej i widzialnej jedności z Biskupem Rzymu, Następcą św. Piotra”.
Ordynariaty personalne będą tworzone, gdy zajdzie taka potrzeba, w porozumieniu z lokalnymi Konferencjami Biskupów, a ich struktury będą podobne w pewien sposób do ordynariatów polowych, które zostały ustanowione w większości krajów w celu zapewnienia opieki duszpasterskiej dla członków sił zbrojnych i osób od nich zależnych na całym świecie. „Ci anglikanie, którzy zbliżyli się do Stolicy Świętej, tym samym jasno wyrazili swoje pragnienie pełnej i widzialnej jedności z jednym, świętym, powszechnym (katolickim) Kościołem. Jednocześnie powiedzieli nam o doniosłości anglikańskich tradycji i duchowości oraz szacunku dla ich drogi wiary”, powiedział Kardynał Levada.
Zapewnienie tej nowej struktury jest zgodne z założeniami dialogu ekumenicznego, który nadal stanowi prorytet dla Kościoła Katolickiego, zwłaszcza poprzez wysiłki czynione przez Papieską Radę do spraw Popierania Jedności Chrześcijan. „Ta inicjatywa wyszła od licznych i różnych grup anglikańskich”, Kardynał Levada kontynuuje: „oni zadeklarowali, że dzielą tę samą katolicką wiarę, tak jak jest ona wyrażona w Katechizmie Kościoła Katolickiego i akceptują posługę Piotrową jako to, czego Chrystus pragnął dla Kościoła. Dla nich przyszedł czas, aby wyrazić tę [dotychczas] ukrytą jedność w widzialnej formie pełnej jedności (komunii)”.
Według Levady „nadzieją Ojca Świętego, Papieża Benedykta XVI jest to, że duchowieństwo anglikańskie i wierni, którzy pragną jedności z Kościołem Katolickim uznają tę kanoniczną strukturę jako możliwość zachowania tych tradycji anglikańskich, które są dla nich cenne i zgodne z katolicką wiarą. Tak długo, jak te tradycje wyrażają w charakterystyczny sposób tę wiarę, która jest wspólnie zachowywana, tak długo tradycje te są darem, którym można się dzielić z całym Kościołem. Jedność Kościoła nie wymaga uniformizmu, lekceważącego różnorodność kultur, jak to już historia chrześcijaństwa pokazuje. Co więcej, wiele różnych tradycji obecnych w Kościele Katolickim dzisiaj jest zakorzenionych w zasadzie wyrażonej przez św. Pawła w jego liście do Efezjan: „Jest jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest” (4,5). Nasza jedność (komunia) jest zatem umacniana dzięki tej prawowiernej różnorodności i dlatego jesteśmy szczęśliwi, że ci mężczyźni i kobiety wnoszą swój szczególny wkład do naszgo wspólnego życia wiary”.
Rzym, 20.10.2009 r.
Z j. angielskiego tłum. Marek Blaza SJ
http://212.77.1.245/news_services/bulletin/news/24513.php?index=24513&lang=en